ทรงขนานนามพระองค์เองว่า “พุทธะ”

(การสนทนากับโหณพราหมณ์,   เริ่มในที่นี้ด้วยพราหมณ์ทูลถาม)
“ท่านผู้เจริญของเรา !     ท่านเป็นเทวดาหรือ ?”  พราหมณ์เอย !     เราไม่ได้เป็นเทวดาดอก.
“ท่านผู้เจริญของเรา !     ท่านเป็นคนธรรพ์หรือ ?”  พราหมณ์เอย !     เราไม่ได้เป็นคนธรรพ์ดอก.
“ท่านผู้เจริญของเรา !     ท่านเป็นยักษ์หรือ ?”  พราหมณ์เอย !     เราไม่ได้เป็นยักษ์ดอก.
“ท่านผู้เจริญของเรา !     ท่านเป็นมนุษย์หรือ ?” พราหมณ์เอย !     เราไม่ได้เป็นมนุษย์ดอก.
“ท่านผู้เจริญของเรา !     เราถามอย่างไร ๆ ท่านก็ตอบว่ามิได้เป็นอย่างนั้น ๆ,   ถ้าเช่นนั้นท่านเป็นอะไรเล่า ?”

พราหมณ์เอย ! อาสวะ เหล่าใด   ที่จะทำให้เราเป็น เทวดา   เพราะยังละมันไม่ได้,
อาสวะเหล่านั้นเราละได้ขาด ถอนขึ้นทั้งรากแล้ว ทำให้เหมือนตาลยอดด้วน ไม่ให้มี
ไม่ให้เกิดขึ้น อีกต่อไปแล้ว.
พราหมณ์เอย !  อาสวะเหล่าใดที่จะทำให้เราเป็น คนธรรพ์   เป็น ยักษ์   เป็น มนุษย์    เพราะยังละมันไม่ได้,
อาสวะเหล่านั้น  เราละได้ขาด ถอนขึ้นทั้งรากแล้ว ทำให้เหมือนตาลยอดด้วน ไม่ให้มี
ไม่ให้เกิดขึ้น   อีกต่อไปแล้ว.

พราหมณ์ ! เปรียบเหมือนดอกบัวเขียว บัวหลวง หรือบัวขาว, มันเกิดในน้ำ
เจริญในน้ำ  โผล่ขึ้นพ้นน้ำตั้งอยู่  น้ำไม่เปียกติดมันได้  ฉันใดก็ฉันนั้นนะพราหมณ์ !
เรานี้เกิดในโลก  เจริญในโลก ก็จริง   แต่เราครอบงำโลกเสียได้แล้ว  และอยู่ในโลก
โลกไม่ฉาบทาแปดเปื้อน  เราได้.
พราหมณ์ ! ท่านจงจำเราไว้ว่า เป็น “พุทธะ” ดังนี้เถิด.

พุทธประวัติจากพระโอษฐ์
ภาคนำ ข้อความให้เกิดความสนใจในพุทธประวัติ หน้าที่ ๑๔/๖๑๔

About เนื้อแท้ที่ไม่อันตธาน

เนื้อแท้ที่ไม่อันตธาน

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *

*

ใส่ผลลัพธ์ให้ถูกค่ะ *